Έφυγε ο Νίκος Παπάζογλου ...

Έφυγε από τη ζωή ο δημοφιλής τραγουδιστής, Νίκος Παπάζογλου μετά από μία άνιση μάχη με την επάρατο νόσο.

Ο δημοφιλής καλλιτέχνης πάλευε πολλά χρόνια να νικήσει τον … καρκίνο αλλά σήμερα το πρωί και σε ηλικία 63 χρόνων παρέδωσε τα όπλα και ταξίδεψε για την πόλη των Αγγέλων.

Συντετριμμένη η οικογένειά του δε μπορεί να πιστέψει ότι ο δικός τους άνθρωπος δεν είναι πλέον μαζί τους, ενώ το μουσικό κοινό του που τον ακολουθούσε παντού, συνειδητοποίησε ξαφνικά ότι η μελωδική του φωνή δε θα τους συντροφεύσει ξανά.

Τραγική ειρωνεία αποτελεί το γεγονός ότι πριν λίγο καιρό έφυγε από τη ζωή και ο καλός του φίλος Μανώλης Ρασούλης. Όσοι ήξεραν καλά τον Νίκο, λένε χαρακτηριστικά «καλύτερα που έφυγε, πάλευε καιρό με τις χημειοθεραπείες χωρίς αποτέλεσμα». 

Όσοι είχαν γνωρίσει τον Θεσσαλονικιό καλλιτέχνη με το κόκκινο μαντήλι, μιλούσαν πάντα με τα καλύτερα λόγια για το ήθος και την καλοσύνη του, ενώ, ο ίδιος ακόμη και σε αυτές τις δύσκολες ώρες δεν έχανε το χαμόγελό του. Η οικογένειά του ήταν στο πλευρό του τις δύσκολες ώρες που πέρασε, ενώ ολόκληρος ο καλλιτεχνικός χώρος έχει συγκλονισεί από τη μεγάλη απώλεια.

 

Δύσκολοι καιροί για ποίηση...

  Στον σημερινό τρόπο ζωής, έτσι όπως τον κάναμε και μας τον κάνανε, η ποίηση είναι είδος εν ανεπαρκεία, εξοστρακισμένη και περιθωριοποιημένη. Κατάλληλη μόνο για πολύ ειδικές περιστάσεις, για τους λίγους «εκλεκτούς» που μπορούν να την καταλάβουν, κρυμμένη στα πίσω σκονισμένα ράφια της βιβλιοθήκης μας, καταδικασμένη να την ανακαλύπτουμε ξανά και ξανά σε σχολικές εορτές, σε επετείους γεννήσεων και θανάτων, μακριά από την καθημερινή πραγματικότητα. Πολλές φορές, μας ακούγεται ως ένα μπερδεμένο συναισθηματικό συνονθύλευμα λέξεων, λόγια του αέρα, ή και γενικότητα, χωρίς να είναι εμφανής η λειτουργία της και η σημασία της στην καθημερινή μας ζωή.

Η ποίηση, όμως, δεν παύει να είναι μια σημαντικότατη μορφή έκφρασης, αλλά και αντίληψης του κόσμου. Δεν αναφέρεται στην ουτοπία, αλλά στην πραγματικότητα, και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο σημαντικότερος ρόλος της είναι ακριβώς αυτός: να μας δείχνει νέους δρόμους και τρόπους για να βλέπουμε τον κόσμο, τον έρωτα, την καθημερινότητα, τους ανθρώπους, την φύση, τα συναισθήματα, τα προβλήματα, τις χαρές, τα μικρά και τα μεγάλα ζητήματα της ζωής, το σήμερα.

Σήμερα, που αντιλαμβανόμαστε με σκληρό τρόπο ότι πολλοί δρόμοι που ακολουθήσαμε ήταν λάθος. Σήμερα, που η βαβούρα της τηλεόρασης, η βιομηχανία του lifestyle και των σελέμπριτι εκτοπίζει κάθε τι διαφορετικό. Σήμερα, που η ζωή γίνεται μίζερη με τις προσταγές των spreads. Σήμερα η ανάγκη για νέους δρόμους, η ανάγκη για ποίηση είναι ίσως μεγαλύτερη από ποτέ.

Ευτυχώς σαν λαός έχουμε την τύχη να έχουμε μεγάλο… απόθεμα ποιητών: Βαλαωρίτης, Κάλβος, Σούτσος, Βάρναλης, Καβάφης, Καρυωτάκης, Παλαμάς, Παπαγιαννοπούλου, Σεφέρης, Ελύτης, Ρίτσος, Εμπειρίκος, Σαχτούρης, Δημουλά, Καρθαίου, Γώγου, Σικελιανός, Λειβαδίτης, και τόσοι άλλοι, από τους οποίους μπορούμε να αντλήσουμε ιδέες, εικόνες, συναισθήματα και όνειρα.

Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης ήταν αφιερωμένη στον Νίκο Καββαδία, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή του. Ας ξαναβάλουμε μερικά ποιήματα στη ζωή μας.

Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε, Καίσαρ, να σας σώσει.
Κάτι που πάντα βρίσκεται σ’ αιώνια εναλλαγή,
κάτι που σχίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων,
και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατέλειωτη γη.
[…]Λόγια μεγάλα, ποιητικά, ανεκτέλεστα,
λόγια κοινά, κενά, «καπνός κι αθάλη»,
που ίσως, διαβάζοντάς τα, να με οικτίρετε,
γελώντας και κουνώντας το κεφάλι
Νίκος Καββαδίας, από το «Γράμμα στον ποιητή Καίσαρα Εμμανουήλ»

Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, ...η έλλειψή τους όμως;

Με αφορμή την οικονομική κρίση, εμφανίζονται πιο συχνά περιστατικά άγχους, κατάθλιψης και κρίσεων πανικού, κάτι που συνδέεται με την αβεβαιότητα εργασίας, την αδυναμία εκπλήρωσης οικονομικών υποχρεώσεων και το ευρύτερο κλίμα ανασφάλειας που επικρατεί. Οι απολύσεις, οι συχνές αλλαγές εργασίας, ή ακόμη και οι συχνές  αλλοπρόσαλλες αναδιαρθρώσεις στην ίδια την επιχείρηση, προξενούν έντονα ψυχολογικά προβλήματα σε αρκετούς ανθρώπους, οδηγώντας ακόμη και στην πλέον ακραία έκφραση απογοήτευσης, την αυτοκτονία.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προειδοποιεί ότι η οικονομική κρίση και η ανασφάλεια που αυτή προκαλεί, μπορεί να οδηγήσει σε έξαρση του αριθμού των αυτοκτονιών. Τα τραγικά περιστατικά σαν τα παραπάνω θα αυξηθούν δραματικά, όπως και άλλες καταστροφικές συμπεριφορές. Υπολογίζεται πως μια αύξηση της ανεργίας κατά 4% συνεπάγεται αντίστοιχη άνοδο του αριθμού των αυτοκτονιών και των δολοφονιών κατά 6%, αλλά και της χρήσης αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών κατά 28%!

Η Ελλάδα, που ως χώρα στερείται οποιασδήποτε κοινωνικής πολιτικής και οποιασδήποτε σοβαρής δομής να αντιμετωπίσει τέτοιες καταστάσεις, ήδη έχει αρχίσει να βρίσκεται μπροστά σε μια έξαρση του φαινομένου. Το πρόβλημα είναι υπαρκτό, ακόμα και αν ίσως αυτή τη στιγμή να μην μπορούμε να δούμε το μέγεθος. Μπροστά στο νέο, λοιπόν, αυτό κοινωνικό φαινόμενο, είμαστε απροστάτευτοι; Έχουμε, εν τέλει, υπογράψει τη θανατική μας καταδίκη και αργοπεθαίνουμε από τις συνέπειες μιας κοινωνίας, που κι εμείς βάλαμε το χεράκι μας για να χτίσουμε;

Νομίζω πως έχουμε ακόμα επιλογές. Άλλωστε, η παραίτηση από τα προβλήματα -τα οποία, συχνά, φαίνονται άλυτα, ενώ δεν είναι- είναι ο υπ’ αριθμόν ένα παράγοντας που ενισχύει την κατάθλιψη. Ο καθημερινός αγώνας, η αντίσταση απέναντι σε αυτό το κλίμα μιζέριας που με μαεστρία ευαγγελίζουν οι τηλεοράσεις, η στροφή σε εναλλακτικούς τρόπους ζωής, αλλά κυρίως οι διαπροσωπικές σχέσεις, οι αυθεντικές στιγμές στη ζωή, και οι απλές ξεχασμένες «πολυτέλειες», μπορούν να μας βοηθήσουν.
Το άγχος και η κατάθλιψη, η πίεση, η μιζέρια, ίσως είναι τελικά ο μεγαλύτερος και ο πιο ύπουλος εχθρός μας. Μπροστά τους η τρόικα, το ΔΝΤ, δείχνει αγγελούδι. Ας μην τα υποτιμάμε.

Ο θυμός δεν κάνει καλό

Πόσες φορές έχουμε θυμώσει, τσαντιστεί, εκνευριστεί με καταστάσεις ή κάποιους? Πόσες φορές έχουμε φτάσει στα όρια μας και θελήσαμε να τα σπάσουμε όλα? Να τα κάνουμε όλα γυαλιά καρφιά?

Ναι, παραδέχομαι ότι έχω θυμώσει και τσαντιστεί με καταστάσεις και με κάποιους κυρίως. Αλλά ποτέ δε μου ήρθε να τα κάνω όλα γυαλιά καρφιά. Δεν είναι το στυλ μου. Και μια μέρα αναρωτήθηκα πώς και δε μου έχει έρθει ποτέ να τα σπάσω όλα.

Ίσως ανακάλυψα ότι κατά βάθος δε μου αρέσει με τίποτα να νιώθω θυμωμένος, άσχετα με ποιόν και με ποιά κατάσταση. Μου αρέσει να είμαι μονίμως γαλήνιος και χαρούμενος, άσχετα αν δεν μπορώ να το βγάζω συνέχεια. Από την άλλη όμως αν δε βγάζεις το θυμό σου και ξεσπάσεις κάπου, πώς θα νιώσεις πιο χαλαρός? Οι ψυχολόγοι έλεγαν να βγάζουμε το θυμό μας κάπου συγκεκριμένα, να ξεδίνουμε σε αυτό το συγκεκριμένο και μετά να δείτε που θα νιώθουμε πολύ καλύτερα.

Ας αρχίσουμε με κάποιες καταστάσεις που με εκνεύρισαν. Όχι απαραίτητα επειδή έφταιγε ο άλλος αλλά επειδή έφταιγα κι εγώ σε μερικές περιπτώσεις. Τη μια εκνευρίστηκα με έναν φίλο, την άλλη με μια κοπελιά, εκνευρίστηκα και με την όλη κατάσταση και στο τέλος εκνευρίστηκα που τσαντίστηκα με κάποιους και προκάλεσα καταστάσεις από λάθος μου. Στο τέλος αναρωτήθηκα μήπως ο θυμός δεν κάνει καλό τελικά? Αν τσαντίστικα με αυτές τις καταστάσεις και προκάλεσαν το θυμό μου και τους διαολόστειλα όλους και στο τέλος νομίζουν ότι εγώ φταίω, τότε τι να πω?

Οκ, δεν έφταιγα εγώ αλλά ίσως γίνομαι υπερβολικός με κάποιους, σε σημείο ώστε να νομίζω ότι παίζουν μαζί μου, ξεχνώντας όμως ότι όντως υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες που προκαλούν τη συγκεκριμένη κατάσταση. Κι έτσι φτάνουμε να μην φταίει ούτε ο ένας ούτε ο άλλος αλλά ο συγκεκριμένος παράγοντας, εν άγνοιά μου. Κι εγώ άθελά μου, έβριζα μανάδες και γινόμουν εγώ ο φταίχτης στο τέλος.

Σε μια κατάσταση, είχα τσαντιστεί με κάτι που έμαθα κι επέμενα να ξεκαθαριστεί το τοπίο. Στο τέλος, το μόνο που κατάφερα να προκαλέσω είναι χάος. Ο άλλος νόμιζε ότι εγώ είμαι αυτός που έχω κολλήματα και επιμένω ακόμα για κάτι που έγινε πριν ένα χρόνο, άρα εγώ έχω πρόβλημα. Στο τέλος, για να σταματήσω να επιμένω, μου παραδέχεται ότι αυτό που έγινε πριν ένα χρόνο, δεν έχει τελειώσει. Τελικά δεν ξέρω αν έχει τελειώσει ή όχι αλλά δεν έχει σημασία πλέον και αυτό που ξέρω είναι ότι χειρίστηκα την κατάσταση με λάθος τρόπο.

Με όλα αυτά, το μόνο που ήθελα, ήταν να ξεφύγω απ'όλα τα σκατά που με βασανίζουν, να κάτσω να σκεφτώ το ένα και το άλλο και να επιστρέψω. Και αν οι ψυχολόγοι λένε να ξεσπάς κάπου, όχι απαραίτητα να τα κάνεις όλα γυαλιά καρφιά, για μένα αυτό το ξέσπασμα ήταν το βουνό. Έτσι πήγα δυο μέρες Παρνασσό και ξέδωσα κάπως. Ολομόναχος. Και απόλαυσα το αγαπημένο μου άθλημα και το διασκέδασα και σκέφτηκα τις καταστάσεις και το πώς θα τις χειριστώ. Βέβαια επέστρεψα και το μόνο που θέλω είναι να ξαναπάω αλλά έχουμε ακόμα μαθήματα να δώσουμε. Αυτό όμως είναι άλλο θέμα.

Εκεί που κατέληξα είναι ότι ο θυμός δεν κάνει καλό. Είτε μαθαίνουμε κάτι είτε δε μας βγαίνει κάτι, είναι ανώφελο να εκνευριζόμαστε. Πρέπει πρώτα να λάβουμε υπόψιν μας κι άλλους παράγοντες που θέλουν να παρεμβούν για το δικό μας κακό. Η καλύτερη λύση ίσως είναι να αδιαφορίσεις εντελώς. Να μην αφήσεις παράγοντες να σε επηρεάσουν κι εσύ να προχωράς με αυτό που θέλεις. Αργά ή γρήγορα, αυτό που θέλεις θα γίνει. Όταν είσαι θυμωμένος, πώς θα γίνει δικό σου αυτό που θέλεις? Ας μην ξεχνάμε ότι ο άλλος επιστρέφει μόνο όταν είσαι χαρούμενος και όχι θυμωμένος.

Θα μπορούσα τώρα να κάνω πώς τίποτα απ'όσα έγιναν, δεν έγιναν αλλά αφού έγιναν, κρατάω και μια πισινή. Με λίγα λόγια, ας προχωρίσω με ένα χαμόγελο, προσπαθώντας γι'αυτό που θέλω, κρατώντας όμως μια μικρή πισινή. Στο κάτω κάτω δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τίποτα. Ας προχωρήσω λοιπόν όπως θέλω, δηλαδή ως ένα χαρούμενο παιδί που ζει τη ζωή του και θα ανταποκριθούν και οι άλλοι χαρούμενα και στο τέλος αυτό το κάτι που θέλεις θα γίνει δικό σου. Αν σε δουν θυμωμένο, θα νομίζουν ότι είσαι άνθρωπος γεμάτος θυμό και κανείς δε θέλει τέτοιο άνθρωπο, ενώ αν σε δουν χαρούμενο, θα σε θέλουν γιατί όλοι θέλουν χαρούμενους ανθρώπους δίπλα τους.

Μέχρι στιγμής αυτό το κάτι δε γινόταν δικό μου γιατί στο τέλος θύμωνα και ο θυμός δεν κάνει καλό τελικά...

Ένα ελάτωμά μου είναι ότι θυμώνω πολύ εύκολα και με το παραμικρό ενώ όσες φορές προσπάθησα να μην θυμώνω και να έχω υπομονή, στο τέλος ανταμείφθηκα. Άτιμο πράγμα ο θυμός!

Πραγματικά μου λείπουν εκείνες οι μέρες όπου ένιωθα χαρούμενος και ελεύθερος κάθε μέρα, ήμουν λες και δεν με ένοιαζε τίποτα και δεν υπήρχε δείγμα θυμού μέσα... Ήταν πραγματικά όμορφες μέρες. Αγάπη ρε. 

Manhattanhenge

Γνωστό και ως «ηλιοστάσιο του Μανχάταν», το είναι ένα φωτεινό φαινόμενο, τόσο όμορφο όσο και εκτυφλωτικό, που παρατηρείται όταν ο Ήλιος που δύει ευθυγραμμίζεται με την 42_η οδό της νεοϋορκέζικης περιοχής.
Επί 15 λεπτά το άστρο λάμπει στους ουρανοξύστες. Το όνομά του προέρχεται απ' το Stonehenge, το μεγαλιθικό βρετανικό μνημείο και παρατηρήθηκε για πράτη φορά το 2002 από τον Νιλ ντε Γκρέις, αστροφυσικό του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Νέας Υόρκης. Το manhattanhenge είναι ορατό σε δύο ημερομηνίες μέσα στο έτος: στις 28 Μα'ί'ου και στις 12 ή 13 Ιουλίου.

 

Το κλειδί για την ευτυχία...

Την ευτυχία τη βιώνεις, ούτε τη μετράς, ούτε τη ζυγίζεις, ούτε την εξαγοράζεις.
Η ευτυχία είναι αγάπη, ζωή! Αληθινή ζωή, με καθαρή συνείδηση, απλή καρδιά και αγάπη προς το Δημιουργό της.
Αν δεν υπάρχει εσωτερική γαλήνη, δεν μπορείς να τη βρεις ούτε στον πλούτο, ούτε στη δόξα, ούτε στον ξεθωριασμένο τρόπο ψυχαγωγίας.

Έχετε δει ποτέ ένα μικρό παιδί να είναι δυστυχισμένο;
Πάντα βασιλεύει στο πρόσωπό του ένα γλυκό χαμόγελο, μία ζωντάνια, ένα καθαρό βλέμμα. Ένα μικρό παιδί δεν αγχώνεται, δεν προβληματίζεται, δεν αγωνιά για το αύριο, δεν κουράζει το μυαλουδάκι του με ένα σωρό δυσβάσταχτες σκέψεις που δημιουργούν διάφορα ψυχολογικά προβλήματα και αποτέλεσμά τους είναι μόνο ένας αφόρητος αναστεναγμός. Απλά αφήνεται στα χέρια του Δημιουργού με αγάπη και εμπιστοσύνη προς Αυτόν.

Έτσι θα ξαναβρούμε την ευτυχία, αν ξαναγυρίσουμε στον κόσμο τον παιδικό, με αθώα, καθαρή συνείδηση, χωρίς να υπάρχει αυτή η γενικότερη σύγχυση που επικρατεί στην ψυχή μας.

Την αληθινή ευτυχία δεν τη βρίσκεις στο δρόμο, ούτε στα κέντρα διασκεδάσεως, ούτε στο άφθονο χρήμα. Δε λέμε βέβαια να μην έχεις, αλλά να μην αιχμαλωτίζεσαι από αυτά, να είναι μέσα και όχι σκοπός. Ζωή χωρίς πνευματικό υπόβαθρο, χωρίς ηθικά εφόδια, χωρίς Χριστό, μοιάζει με καράβι ακυβέρνητο.

Όσα περισσότερα έχεις, τόσο άγχος σού δημιουργούν για να τα κρατήσεις και να τα διπλασιάσεις. Αυτοκίνητα, σπίτια, ταξίδια, πολυτελή ενδύματα, δεν καλύπτουν το εσωτερικό κενό που αισθάνεται ο άνθρωπος, ούτε λύνουν τα βασανιστικά προβλήματα της καθημερινότητας.

Πόσοι διάσημοι καλλιτέχνες, ηθοποιοί, ερμηνευτές, συνθέτες με πλούτο και δόξα ακούμε ότι βυθίζονται σε κατάθλιψη;

“Γιατί; Αφού τα έχουν όλα!”, θα σκεφτείτε. Ναι, έχουν όλα εκείνα που κάνουν τη ζωή τους περισσότερο στρεσαρισμένη και πιεσμένη, αφού μέσα τους επικρατεί μια πλήξη, μία ανία. Δεν υπάρχει εσωτερική ειρήνη, γαλήνη, ηρεμία, ψυχική ανάπαυση. Μόνο έγνοιες για το μέλλον. Λες και θα ζήσουμε για πάντα σε αυτή τη γη, μόνιμοι κάτοικοι! Δε λέμε βέβαια να αποφεύγουμε συνεχώς τον πόνο, σαν να είναι ο μεγαλύτερος εχθρός, είναι σημαντικός δάσκαλος, αρκεί να βιώνεται σωστά. Γράφει σε μία επιστολή του ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: “Γιατί ο Θεός έθεσε τη λύπη μέσα στη φύση μας, όχι γα να τη χρησιμοποιούμε για το τίποτε και σε ακατάλληλη στιγμή και σε περιπτώσεις που δεν ενδείκνυνται, ούτε για να φθείρουμε τον εαυτό μας, αλλά για να αποκομίζουμε από αυτήν τα πιο μεγάλα κέρδη.” Όχι με την πρώτη δυσκολία να καταντούμε ψυχοσωματικά κουρέλια και να τρέχουμε στους γιατρούς για να βρούμε την ισορροπία μας και τον εαυτό μας. Αν δεν ανακαλύψουμε μέσα μας τον Χριστό, θα βρισκόμαστε συνεχώς σε μία σύγχυση, σε μία ψυχική αναστάτωση, σε έναν αδιάλειπτο εκνευρισμό. Έτσι δε θα βρούμε ποτέ το κλειδί της ευτυχίας και όσο περνούν τα χρόνια, τόσο αλλοτριώνεται ο ψυχικός κόσμος του ανθρώπου, τόσο αποθρασύνεται, ξεφεύγει τελείως από τη αρχική του μορφή.

Γιατί οι νέοι καταλήγουν σε αδιέξοδα; Γιατί μονίμως ακούς προβλήματα -άλυτα γι'αυτούς προβλήματα- που ως αποτέλεσμα έχουν τη μελαγχολία, τον αλκοολισμό, τα ναρκωτικά, την αυτοκτονία. Δεν έμαθε κανείς σε αυτά τα παιδιά τί σημαίνει ζωή, πού καταλήγει και ποιος είναι ο σκοπός της; Πόσο εύκολο και πόσο δύσκολο είναι να βρεις τη χαρά;

Ο πολιτισμός μας έχει προχωρήσει τόσο πολύ τεχνολογικά, η επιστήμη όσο πάει και εξελίσσεται και όμως δε μπορεί να δώσει απαντήσεις και λύσεις στα βαθιά, ουσιαστικά θέματα που αφορούν και προβληματίζουν τον άνθρωπο.

Η ευτυχία είναι μία κατάσταση ψυχής και όχι αποτέλεσμα τεχνολογικών, πολιτισμικών εξελίσεων, ούτε συσσώρευση υλικών αγαθών.

Ας αναζητήσουμε βαθύτερους πόθους, ας ψάξουμε για νέα πρότυπα, νέες αναζητήσεις ψυχής..

Ας στρέψουμε ψηλά τα μάτια να δούμε ποια είναι η αλήθεια και τότε θα μπορέσουμε να βρούμε το δρόμο που οδηγεί στην ευτυχία!

Η Ελληνική γλώσσα σε όλο της το μεγαλείο...

Το "τσιπάκι" του πολιτή είναι πλέον γεγονός

Υποχρεωτική πλέον καθίσταται η ηλεκτρονική σήμανση (ΤΣΙΠΑΚΙ), για όλα τα κατοικίδια ζώα αλλά και για τους ιδιοκτήτες τους, σύμφωνα με νομοσχέδιο του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης. Το νομοσχέδιο έχει ετοιμαστεί από την υφυπουργό Μιλένα Αποστολάκη και πρόκειται να προωθηθεί σύντομα στη Βουλή. Όποιος ιδιοκτήτης κατοικίδιου ζώου συλλαμβάνεται χωρίς ΤΣΙΠΑΚΙ ή να κακοποιεί ζώα, θα τιμωρείται πλέον με χρηματική ποινή 30.000 ευρώ, αλλά και με ποινή φυλάκισης.

Επιπλέον δεν θα χορηγείται άδεια για κυνήγι στον κυνηγό που δεν έχει καταγράψει ηλεκτρονικά (ΤΣΙΠΑΚΙ), τον σκύλο του και τον εαυτό του, και απαγορεύεται αυστηρά η εισαγωγή ζώων από το εξωτερικό που δεν έχουν σημανθεί ηλεκτρονικά (ΤΣΙΠΑΚΙ).

Απαγορεύεται με οποιονδήποτε τρόπο η δημοσίευση αγγελιών για υιοθεσία ή δωρεάν παραχώρηση κατοικίδιων, αν δεν αναφέρεται και ο αριθμός ηλεκτρονικής σήμανσης (ΤΣΙΠΑΚΙ).

Δημιουργείται σε συνεργασία με τους Δήμους ένα σύστημα διαχείρισης αδέσποτων ζώων και όλα τα αδέσποτα θα σημαίνονται ηλεκτρονικά (ΤΣΙΠΑΚΙ).