Δύσκολοι καιροί για ποίηση...

  Στον σημερινό τρόπο ζωής, έτσι όπως τον κάναμε και μας τον κάνανε, η ποίηση είναι είδος εν ανεπαρκεία, εξοστρακισμένη και περιθωριοποιημένη. Κατάλληλη μόνο για πολύ ειδικές περιστάσεις, για τους λίγους «εκλεκτούς» που μπορούν να την καταλάβουν, κρυμμένη στα πίσω σκονισμένα ράφια της βιβλιοθήκης μας, καταδικασμένη να την ανακαλύπτουμε ξανά και ξανά σε σχολικές εορτές, σε επετείους γεννήσεων και θανάτων, μακριά από την καθημερινή πραγματικότητα. Πολλές φορές, μας ακούγεται ως ένα μπερδεμένο συναισθηματικό συνονθύλευμα λέξεων, λόγια του αέρα, ή και γενικότητα, χωρίς να είναι εμφανής η λειτουργία της και η σημασία της στην καθημερινή μας ζωή.

Η ποίηση, όμως, δεν παύει να είναι μια σημαντικότατη μορφή έκφρασης, αλλά και αντίληψης του κόσμου. Δεν αναφέρεται στην ουτοπία, αλλά στην πραγματικότητα, και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο σημαντικότερος ρόλος της είναι ακριβώς αυτός: να μας δείχνει νέους δρόμους και τρόπους για να βλέπουμε τον κόσμο, τον έρωτα, την καθημερινότητα, τους ανθρώπους, την φύση, τα συναισθήματα, τα προβλήματα, τις χαρές, τα μικρά και τα μεγάλα ζητήματα της ζωής, το σήμερα.

Σήμερα, που αντιλαμβανόμαστε με σκληρό τρόπο ότι πολλοί δρόμοι που ακολουθήσαμε ήταν λάθος. Σήμερα, που η βαβούρα της τηλεόρασης, η βιομηχανία του lifestyle και των σελέμπριτι εκτοπίζει κάθε τι διαφορετικό. Σήμερα, που η ζωή γίνεται μίζερη με τις προσταγές των spreads. Σήμερα η ανάγκη για νέους δρόμους, η ανάγκη για ποίηση είναι ίσως μεγαλύτερη από ποτέ.

Ευτυχώς σαν λαός έχουμε την τύχη να έχουμε μεγάλο… απόθεμα ποιητών: Βαλαωρίτης, Κάλβος, Σούτσος, Βάρναλης, Καβάφης, Καρυωτάκης, Παλαμάς, Παπαγιαννοπούλου, Σεφέρης, Ελύτης, Ρίτσος, Εμπειρίκος, Σαχτούρης, Δημουλά, Καρθαίου, Γώγου, Σικελιανός, Λειβαδίτης, και τόσοι άλλοι, από τους οποίους μπορούμε να αντλήσουμε ιδέες, εικόνες, συναισθήματα και όνειρα.

Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης ήταν αφιερωμένη στον Νίκο Καββαδία, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή του. Ας ξαναβάλουμε μερικά ποιήματα στη ζωή μας.

Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε, Καίσαρ, να σας σώσει.
Κάτι που πάντα βρίσκεται σ’ αιώνια εναλλαγή,
κάτι που σχίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων,
και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατέλειωτη γη.
[…]Λόγια μεγάλα, ποιητικά, ανεκτέλεστα,
λόγια κοινά, κενά, «καπνός κι αθάλη»,
που ίσως, διαβάζοντάς τα, να με οικτίρετε,
γελώντας και κουνώντας το κεφάλι
Νίκος Καββαδίας, από το «Γράμμα στον ποιητή Καίσαρα Εμμανουήλ»