Το κλειδί για την ευτυχία...

Την ευτυχία τη βιώνεις, ούτε τη μετράς, ούτε τη ζυγίζεις, ούτε την εξαγοράζεις.
Η ευτυχία είναι αγάπη, ζωή! Αληθινή ζωή, με καθαρή συνείδηση, απλή καρδιά και αγάπη προς το Δημιουργό της.
Αν δεν υπάρχει εσωτερική γαλήνη, δεν μπορείς να τη βρεις ούτε στον πλούτο, ούτε στη δόξα, ούτε στον ξεθωριασμένο τρόπο ψυχαγωγίας.

Έχετε δει ποτέ ένα μικρό παιδί να είναι δυστυχισμένο;
Πάντα βασιλεύει στο πρόσωπό του ένα γλυκό χαμόγελο, μία ζωντάνια, ένα καθαρό βλέμμα. Ένα μικρό παιδί δεν αγχώνεται, δεν προβληματίζεται, δεν αγωνιά για το αύριο, δεν κουράζει το μυαλουδάκι του με ένα σωρό δυσβάσταχτες σκέψεις που δημιουργούν διάφορα ψυχολογικά προβλήματα και αποτέλεσμά τους είναι μόνο ένας αφόρητος αναστεναγμός. Απλά αφήνεται στα χέρια του Δημιουργού με αγάπη και εμπιστοσύνη προς Αυτόν.

Έτσι θα ξαναβρούμε την ευτυχία, αν ξαναγυρίσουμε στον κόσμο τον παιδικό, με αθώα, καθαρή συνείδηση, χωρίς να υπάρχει αυτή η γενικότερη σύγχυση που επικρατεί στην ψυχή μας.

Την αληθινή ευτυχία δεν τη βρίσκεις στο δρόμο, ούτε στα κέντρα διασκεδάσεως, ούτε στο άφθονο χρήμα. Δε λέμε βέβαια να μην έχεις, αλλά να μην αιχμαλωτίζεσαι από αυτά, να είναι μέσα και όχι σκοπός. Ζωή χωρίς πνευματικό υπόβαθρο, χωρίς ηθικά εφόδια, χωρίς Χριστό, μοιάζει με καράβι ακυβέρνητο.

Όσα περισσότερα έχεις, τόσο άγχος σού δημιουργούν για να τα κρατήσεις και να τα διπλασιάσεις. Αυτοκίνητα, σπίτια, ταξίδια, πολυτελή ενδύματα, δεν καλύπτουν το εσωτερικό κενό που αισθάνεται ο άνθρωπος, ούτε λύνουν τα βασανιστικά προβλήματα της καθημερινότητας.

Πόσοι διάσημοι καλλιτέχνες, ηθοποιοί, ερμηνευτές, συνθέτες με πλούτο και δόξα ακούμε ότι βυθίζονται σε κατάθλιψη;

“Γιατί; Αφού τα έχουν όλα!”, θα σκεφτείτε. Ναι, έχουν όλα εκείνα που κάνουν τη ζωή τους περισσότερο στρεσαρισμένη και πιεσμένη, αφού μέσα τους επικρατεί μια πλήξη, μία ανία. Δεν υπάρχει εσωτερική ειρήνη, γαλήνη, ηρεμία, ψυχική ανάπαυση. Μόνο έγνοιες για το μέλλον. Λες και θα ζήσουμε για πάντα σε αυτή τη γη, μόνιμοι κάτοικοι! Δε λέμε βέβαια να αποφεύγουμε συνεχώς τον πόνο, σαν να είναι ο μεγαλύτερος εχθρός, είναι σημαντικός δάσκαλος, αρκεί να βιώνεται σωστά. Γράφει σε μία επιστολή του ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: “Γιατί ο Θεός έθεσε τη λύπη μέσα στη φύση μας, όχι γα να τη χρησιμοποιούμε για το τίποτε και σε ακατάλληλη στιγμή και σε περιπτώσεις που δεν ενδείκνυνται, ούτε για να φθείρουμε τον εαυτό μας, αλλά για να αποκομίζουμε από αυτήν τα πιο μεγάλα κέρδη.” Όχι με την πρώτη δυσκολία να καταντούμε ψυχοσωματικά κουρέλια και να τρέχουμε στους γιατρούς για να βρούμε την ισορροπία μας και τον εαυτό μας. Αν δεν ανακαλύψουμε μέσα μας τον Χριστό, θα βρισκόμαστε συνεχώς σε μία σύγχυση, σε μία ψυχική αναστάτωση, σε έναν αδιάλειπτο εκνευρισμό. Έτσι δε θα βρούμε ποτέ το κλειδί της ευτυχίας και όσο περνούν τα χρόνια, τόσο αλλοτριώνεται ο ψυχικός κόσμος του ανθρώπου, τόσο αποθρασύνεται, ξεφεύγει τελείως από τη αρχική του μορφή.

Γιατί οι νέοι καταλήγουν σε αδιέξοδα; Γιατί μονίμως ακούς προβλήματα -άλυτα γι'αυτούς προβλήματα- που ως αποτέλεσμα έχουν τη μελαγχολία, τον αλκοολισμό, τα ναρκωτικά, την αυτοκτονία. Δεν έμαθε κανείς σε αυτά τα παιδιά τί σημαίνει ζωή, πού καταλήγει και ποιος είναι ο σκοπός της; Πόσο εύκολο και πόσο δύσκολο είναι να βρεις τη χαρά;

Ο πολιτισμός μας έχει προχωρήσει τόσο πολύ τεχνολογικά, η επιστήμη όσο πάει και εξελίσσεται και όμως δε μπορεί να δώσει απαντήσεις και λύσεις στα βαθιά, ουσιαστικά θέματα που αφορούν και προβληματίζουν τον άνθρωπο.

Η ευτυχία είναι μία κατάσταση ψυχής και όχι αποτέλεσμα τεχνολογικών, πολιτισμικών εξελίσεων, ούτε συσσώρευση υλικών αγαθών.

Ας αναζητήσουμε βαθύτερους πόθους, ας ψάξουμε για νέα πρότυπα, νέες αναζητήσεις ψυχής..

Ας στρέψουμε ψηλά τα μάτια να δούμε ποια είναι η αλήθεια και τότε θα μπορέσουμε να βρούμε το δρόμο που οδηγεί στην ευτυχία!